Gry komputerowe

Na pewno najlepiej rozpoznawalnymi wartościami gier komputerowych i wideo są wartości artystyczne i rozrywkowe. Jako forma rozrywki multimedialnej nowe gry komputerowe i wideo używają wysoce unikalnego połączenia grafiki trójwymiarowej, efektów specjalnych, architektur, sztucznej inteligencji, efektów dźwiękowych, przekazania dramatyzmu wydarzeń, muzyki, fabuły i, co najważniejsze, interaktywności. Ta interaktywność pozwala graczom na eksplorację artystycznej wizji twórców i symulacji trójwymiarowego otoczenia (co nie jest dostępne dla żadnej innej formy rozrywki) pokazując działania gracza bez sposobności ich zniwelowania. Tak więc każdy nowo zaczęty scenariusz będzie rozgrywany w pewien sposób zupełnie inaczej, ponieważ to gracz kieruje akcją w grze. Nawet jeśli gra jest silnie uskryptowiona, wciąż daje ona większe poczucie swobody niż inne media. Inną cechą gier jest potrzebna prędkość reakcji. Chociaż kilka gier, włączając sporty czy wręcz gry karciane, uzależniony jest od szybkiej reakcji gracza, gry komputerowe i wideo są w stanie wytworzyć symulowany świat, w którym szybki czas reakcji będzie częścią świata.

Nowa przygoda będąca kanwą tej gry zabiera nas do paru świetnie zrealizowanych miast i okolic: Florencji, Toskanii, czy Wenecji, ażeby w finalne dać przedsmak kolejnej odsłony serii gier (w postaci krótkiego spaceru po Rzymie). Poszczególne lokacje są niebywale bogate w szczegóły , a oprócz tego ciekawostki, co oprócz tego uzupełniono encyklopedią prezentującą informacje na zagadnienie zasadniczych „zabytków” i postaci. Bardzo ważne jest to, że twórcy gry przemyśleli usterki pierwowzoru i wysłuchali uwag fanów. Aktualnie otrzymujemy bardzo liniowy wątek fabularny, który nie wymaga jednakże zbierania dużej liczby znajdziek czy wykonywania misji pobocznych. Dzięki temu trzon gry, na przeżycie którego wymaganie 10-12 godzin, jest atrakcyjny i przede wszystkim spójny.

W drugiej odsłonie gry serii Assassin’s Creed ponownie wcielamy się w Desmonda, który przeżywa wydarzenia z życia swoich zamierzchłych przodków dzięki możliwościom specjalnej aparatury. Wycieczki do historycznych okresów naszej cywilizacji nie posiadają jednakże charakteru turystycznego, bo krewni bohatera należą do frakcji asasynów, czyli zabójców stojących na straży ludzkości. Podstawowym zagrożeniem dla świata są bezwzględni templariusze, którzy wolą dostać władzę absolutną za wszelką cenę. Uprzednio Desmond, „zatrudniony” przymusowo w organizacji Abstergo, „wspominał” losy Altaira. Tym razem bohater gry wydostaje się z siedziby spółki i pracuje wprost dla asasynów, którzy wysyłają go do renesansowej Italii. Gra zadowoli zapewne wszystkich miłośników tego rodzaju gier komputerowych

Capcom powraca z drugą odsłoną gry serii Lost Planet, która ponownie przynosi ogromną porcję akcji, strzelania oraz dodatkowo spektakularnych walk z niewyobrażalnie olbrzymimi bossami. Zdaniem japońskiego studia kluczem do sukcesu jest jeszcze większe urozmaicenie zabawy sieciowej oraz kampanii, przy jednoczesnym zachowaniu trzonu rozgrywki. W teorii brzmi to bajecznie atrakcyjnie, chociaż praktyka przyniosła kilka rozczarowań. Jakie rozwiązania nie pozwoliły grze Lost Planet 2 rozwinąć skrzydeł?

Przede wszystkim wyjaśnijmy, że w grze Lost Planet 2 można grać w pojedynkę, bo dano nam do pomocy trzech żołnierzy sterowanych przez sztuczną inteligencję. Niestety, słowo „inteligencja” w ogólności do nich nie pasuje. Delikwenci inni ludzie stoją i gapią się na przeciwników, zalegają na tyłach i czekają, nie wiadomo na co, a zdarza się, że po prostu nie są w stanie pokonać napotkanych trudności.

Imponującym elementem gry Lost Planet 2 jest urozmaicony arsenał, na który składają się karabiny, strzelby, broń snajperska, wyrzutnie rakiet czy kilka rodzajów granatów. W trakcie zabawy nagminnie korzystamy w grze z tak zwanych Vital Suitów, czyli najróżniejszych machin. W gronie nich pojawia się kilka typów mechów i statków latających. Świetne jest to, że pojazdy można naprawiać, wymieniać w nich narzędzia zagłady oraz dodatkowo w niektórych przypadkach obsadzać kilkoma graczami. A dodatkowo nic nie stoi na przeszkodzie, aby uzbrojenie takiego mechanicznego potwora wymontować i użyć własną pracą, zatem widok żołnierza dźwigającego z trudem gigantyczną rakietnicę nie powinien nikogo zdziwić. Podopieczni mimo wszystko systematycznie zachowują dużą mobilność, głównie dzięki lince z hakiem, która umożliwia wskakiwać na murki i podwyższenia.

Firma Blizzard przezornie opublikowała listę niedociągnięć, które cały czas znajdują się w grze StarCraft II. Oczekiwana kontynuacja serii trafiła do sprzedaży w tym tygodniu i zapewne została kupiona poprzez spore grono użytkowników. Część z nich ma możliwość napotkać na usterki – nie są one poważne, ale warto zapoznać się z lekturą wyjaśniającą jak wyeliminować kilka z nich.

Twórcy zebrali wszystkie znane dylematy w jednym wątku na swoim forum. Dzięki temu wiemy, że program instalacyjny umożliwi uruchomić grę dowolną liczbę razy, ale nie zweryfikuje, czy jakieś pliki z grą (z poprzednich instalacji) są już na dysku. Gra StarCraft II nie uruchomi się w trybie zgodności systemu Windows. W pewnych przypadkach gra może przegrzewać komputer ze słabym chłodzeniem, czego unikniemy narzucając limit klatek animacji.

Skrypty antywirusowe i zapory internetowe mogą uważać program instalacyjny bety za trojana, niemniej jednak jest on całkowicie bezpieczny. Autorzy przyznają także, że w pewnych przypadkach gra wysypuje się do czarnego ekranu, co jest powiązane z użyciem kamerki internetowej Quick Cam. Rozwiązaniem jest wyłączenie oprogramowania sprzętu lub całkowite usunięcie go.

W drugim wątku pojawiła się lista rozpoznanych błędów, które mogą popsuć zabawę. Problemy z dźwiękiem będą mieli posiadacze kart Realtek HD Audio oraz dodatkowo sprzętu ustawionego do współpracy ze standardem 7.1. Pliki instalacyjne gry są zgodne tylko z formatem dysku NTFS, zatem chłopcy i dziewczęta działające na FAT32 nie będą mogły ich ściągnąć i uruchomić. To wyłącznie najważniejsze kwestie – szczegóły (i porady) znajdziecie w powyższych wątkach na forum Blizzarda.

Kolejną kwestią związaną z grą jest zapowiadany brak anti-aliasingu. Posiadacze kart NVIDIA są w dobrej sytuacji – wystarczy wymusić stosowanie efektu w firmowym oprogramowaniu (za radą PC Games Hardware). Na sprzęcie ATI takiej możliwości na razie nie posiada – producent wyjaśnił, że opcja nie została zaimplementowana w sterownikach gry, bo wiązała się ze spadkiem wydajności. Firma pracuje z Blizzardem nad rozstrzygnięciem dylematu.

Chociaż znamy już wymagania sprzętowe gry, to Blizzard opublikował ich rozszerzoną wersję. Zawarto w niej głównie informacje na zagadnienie kart szaty graficznej i procesorów. Dzięki temu wiemy, że pierwsze Athlony i Pentium III nie spełniają wymogów produkcji, a żeby mówić o jakimkolwiek graniu potrzebujemy minimum kart GeForce 6600 lub Radeon 9800.

Z jednej strony gra Battle of the Atlantic stawia na realizm, przenosząc większość interfejsu do trójwymiarowego środowiska statku, a z drugiej – pojawiają się owe uproszczone ikony. Mimo to po krótkiej chwili można się przyzwyczaić. Po prostu gra oczekuje, że w pełni wcielimy się w wilka morskiego, a gdy z konieczności musi zilustrować nam elementy, które mogą nas z tej roli wybić, robi to w taki metodę, byśmy sprawnie załatwili co trzeba, po czym śpiesznie wrócili do kapitańskiego ciała. Przydałoby się wyłącznie w grze odpowiednie ustylizowanie ikon, tak by straciły własną „nowoczesność”, ale to małe niedociągnięcie. W trybie FPP przedstawione są także porty. Możemy tam dokonywać napraw, ulepszać okręt oraz dodatkowo podejmować się kolejnych misji. Udostępniony grunt nie imponuje rozmiarami, niemniej jednak i tak sposobność spacerku obok przycumowanego U-Boota jest bardzo satysfakcjonująca. Ogólnie interfejs uległ olbrzymim zmianom w porównaniu z poprzednimi grami z serii, które charakteryzowała olbrzymia umowność.

Nowa przygoda będąca kanwą tej gry zabiera nas do kilku świetnie zrealizowanych miast i okolic: Florencji, Toskanii, czy Wenecji, aby w finalne dać przedsmak kolejnej odsłony serii gier (w postaci krótkiego spaceru po Rzymie). Poszczególne lokacje są szalenie bogate w detale , a oprócz tego ciekawostki, co prócz tego uzupełniono encyklopedią prezentującą dane na zagadnienie kluczowych „zabytków” i postaci. Bardzo istotne jest to, że twórcy gry przemyśleli niedociągnięcia pierwowzoru i wysłuchali uwag fanów. W tym momencie otrzymujemy bardzo liniowy wątek fabularny, który nie wymaga jednak zbierania dużej liczby znajdziek czy wykonywania misji pobocznych. Dzięki temu trzon gry, na przeżycie którego wymaganie 10-12 godzin, jest atrakcyjny i przede wszystkim spójny.

W drugiej odsłonie gry serii Assassin’s Creed ponownie wcielamy się w Desmonda, który przeżywa wydarzenia z życia swoich zamierzchłych przodków dzięki możliwościom specjalnej aparatury. Wycieczki do historycznych okresów mojej cywilizacji nie posiadają natomiast charakteru turystycznego, bo krewni bohatera należą do frakcji asasynów, czyli zabójców stojących na straży ludzkości. Głównym zagrożeniem dla świata są bezwzględni templariusze, którzy preferują dostać władzę absolutną za wszelką cenę. Przedtem Desmond, „zatrudniony” przymusowo w organizacji Abstergo, „wspominał” losy Altaira. Tym razem bohater gry wydostaje się z siedziby spółki i pracuje wprost dla asasynów, którzy wysyłają go do renesansowej Italii. Gra zadowoli zapewne wszystkich miłośników tego typu gier komputerowych

Zeusie, twój syn powrócił! – tymi słowami Kratosa pożegnała nas druga część gry God of War. Było to już trzy lata temu. Trzy lata, w trakcie których frustracja ogarniała mnie z każdym wspomnieniem tego podłego cliffhangera. Niemniej jednak z tym już koniec, historia upadłego boga wojny wreszcie zostaje zwieńczona. I tym razem nie będzie już, że „ciąg dalszy nastąpi”. Pozostanie jedynie chaos.

Akcja gry God of War III rozpoczyna się z dużą dokładnością tam, gdzie skończyła się druga część. O ile więc ktoś nie grał, to wypadałoby nadrobić, a co najmniej tak zdają się mówić autorzy gry. Kratos staje zatem na czele Tytanów, którzy starają się sforsować górę Olimp i zabić samego Zeusa. Jak się nietrudno domyślić, szturm nie zakończy się zypełnym sukcesem, co będzie punktem wyjścia do właściwej historii tej gry.

Wręcz zwykłe Gry potencjalnie oferują korzyści dla gracza. Gry typu Tetris czy Pac-man są grami tak wykonanymi, że ich zasady są łatwe do zrozumienia, niemniej jednak już opanowanie ich na poziomie zaawansowanym jest niełatwe, tak jak w przypadku szachów czy pokera. Mimo ich prostoty, takie gry mogą posiadać możliwość gry sieciowej czy dobrze skonstruowaną sztuczną inteligencję. Zależnie od gry gracze mogą tworzyć i wypróbowywać spersonalizowane technologie przeciwko zaawansowanym graczom komputerowym lub grać w sieci przeciwko żywym graczom.

Gry wieloosobowe pozwalają graczom na rywalizację z różnymi ludźmi na zypełnym świecie, czyli na coś, co także jest unikalne dla gier komputerowych. gry MMORPG idą jeszcze dalej pozwalając na tworzenie internetowych społeczeństw istniejących w stałych wirtualnych światach. Miliony graczy globalnie przyciągani są przez gry tylko poprzez sposobność interakcji z dużą liczbą graczy grających jednocześnie w środowisku, gdzie właściwie każdy wykonuje tą samą czynność (gra w daną grę).

Zeusie, twój syn powrócił! – tymi słowami Kratosa pożegnała nas druga część gry God of War. Było to już trzy lata temu. Trzy lata, podczas których frustracja ogarniała mnie z każdym wspomnieniem tego podłego cliffhangera. Ale z tym już koniec, historia upadłego boga wojny wreszcie zostaje zwieńczona. I tym razem nie będzie już, że „ciąg dalszy nastąpi”. Pozostanie wyłącznie chaos.

Akcja gry God of War III rozpoczyna się szczegółowo tam, gdzie skończyła się druga część. Jeżeli więc ktoś nie grał, to wypadałoby nadrobić, a choćby tak zdają się mówić autorzy gry. Kratos staje więc na czele Tytanów, którzy starają się sforsować górę Olimp i zabić samego Zeusa. Jak się nietrudno domyślić, szturm nie zakończy się pełnym sukcesem, co będzie punktem wyjścia do właściwej historii tej gry.

Chociaż kilka gier, włączając sporty czy wręcz gry karciane, uzależniony jest od szybkiej reakcji gracza, gry komputerowe i wideo są w stanie wykonać symulowany świat, w którym całkiem szybki czas reakcji będzie częścią świata. W dyskusji na ten zagadnienie projektant gier Warren Spector użył terminu “całkiem szybkie opowiadanie” do opisania jak w symulowanym środowisku fabuła ma możliwość być tworzona przez to, co “dzieje się z graczem”.

Na 100% najlepiej rozpoznawalnymi wartościami gier komputerowych i wideo są wartości artystyczne i rozrywkowe. Jako forma rozrywki multimedialnej nowe gry komputerowe i wideo używają wysoce unikalnego połączenia grafiki trójwymiarowej, efektów specjalnych, architektur, sztucznej inteligencji, efektów dźwiękowych, przedstawienia dramatyzmu wydarzeń, muzyki, fabuły i, co bardzo istotne, interaktywności gry. Ta interaktywność pozwala graczom na eksplorację artystycznej wizji twórców i symulacji trójwymiarowego otoczenia (co nie jest dostępne dla żadnej innej formy rozrywki prócz gier komputerowych) pokazując funkcjonowania gracza bez sposobów ich spadku. Tak więc właściwie każdy nowo zaczęty scenariusz będzie rozgrywany w pewien metodę całkiem inaczej, ponieważ to gracz kieruje akcją w grze. Nawet jeżeli gra jest silnie uskryptowiona, wciąż daje ona większe poczucie swobody niż inne media. Inną cechą gier jest potrzebna prędkość reakcji.